راستی تا حالا عاشق شدی ؟

فردا ، رازي است ناگشوده،

sandalidagh — Sat, 20 Dec 2008 11:27:59 GMT

يكي از روزهاي سال اول دبيرستان بود. من از مدرسه به خانه بر مي گشتم كه يكي از بچه هاي كلاس را ديدم. اسمش محسن بود و انگار همه‌ي كتابهايش را با خود به خانه مي برد.

با خودم گفتم: 'كي اين همه كتاب رو آخر هفته به خانه مي بره. حتما ً اين پسر خيلي بي حالي است!'

من براي آخر هفته ام برنامه‌ ريزي كرده بودم. (مسابقه‌ي فوتبال با بچه ها، مهماني خانه‌ي يكي از همكلاسي ها) بنابراين شانه هايم را بالا انداختم و به راهم ادامه دادم.‌

همينطور كه مي رفتم،‌ تعدادي از بچه ها رو ديدم كه به طرف او دويدند و او را به زمين انداختند. كتابهاش پخش شد و خودش هم روي خاكها افتاد.

عينكش افتاد و من ديدم چند متر اونطرفتر، ‌روي چمنها پرت شد. سرش را كه بالا آورد، در چشماش يه غم خيلي بزرگ ديدم. بي اختيار قلبم به طرفش كشيده شد و بطرفش دويدم. در حاليكه به دنبال عينكش مي گشت، ‌يه قطره درشت اشك در چشمهاش ديدم.

همينطور كه عينكش را به دستش مي‌دادم، گفتم: ' اين بچه ها يه مشت آشغالن!'

او به من نگاهي كرد و گفت: ' هي ، متشكرم!' و لبخند بزرگي صورتش را پوشاند. از آن لبخندهايي كه سرشار از سپاسگزاري قلبي بود.

من كمكش كردم كه بلند شود و ازش پرسيدم كجا زندگي مي كنه؟ معلوم شد كه او هم نزديك خانه‌ي ما زندگي مي كند. ازش پرسيدم پس چطور من تو را نديده بودم؟

او گفت كه قبلا به يك مدرسه‌ي خصوصي مي رفته و اين براي من خيلي جالب بود. پيش از اين با چنين كسي آشنا نشده بودم. ما تا خانه پياده قدم زديم و من بعضي از كتابهايش را برايش آوردم.

او واقعا پسر جالبي از آب درآمد. من ازش پرسيدم آيا دوست دارد با من و دوستانم فوتبال بازي كند؟ و او جواب مثبت داد.

ما تمام اخر هفته را با هم گذرانديم و هر چه بيشتر محسن را مي شناختم، بيشتر از او خوشم مي‌آمد. دوستانم هم چنين احساسي داشتند.

صبح دوشنبه رسيد و من دوباره محسن را با حجم انبوهي از كتابها ديدم. به او گفتم:' پسر تو واقعا بعد از مدت كوتاهي عضلات قوي پيدا مي كني،‌با اين همه كتابي كه با خودت اين طرف و آن طرف مي بري!' محسن خنديد و نصف كتابها را در دستان من گذاشت.

در چهار سال بعد، من و محسن بهترين دوستان هم بوديم. وقتي به سال آخر دبيرستان رسيديم، هر دو به فكر دانشكده افتاديم. محسن تصميم داشت به جورج تاون برود و من به دوك.

من مي دانستم كه هميشه دوستان خوبي باقي خواهيم ماند. مهم نيست كيلومترها فاصله بين ما باشد.

او تصميم داشت دكتر شود و من قصد داشتم به دنبال خريد و فروش لوازم فوتبال بروم.

محسن كسي بود كه قرار بود براي جشن فارغ التحصيلي صحبت كند. من خوشحال بودم كه مجبور نيستم در آن روز روبروي همه صحبت كنم.

من محسن را ديدم. او عالي به نظر مي رسيد و از جمله كساني به شمار مي آمد كه توانسته اند خود را در دوران دبيرستان پيدا كنند.

حتي عينك زدنش هم به او مي آمد. همه‌ي دخترها دوستش داشتند. پسر، گاهي من بهش حسودي مي كردم!

امروز يكي از اون روزها بود. من ميديم كه براي سخنراني اش كمي عصبي است. بنابراين دست محكمي به پشتش زدم و گفتم: ' هي مرد بزرگ! تو عالي خواهي بود!'

او با يكي از اون نگاه هايش به من نگاه كرد( همون نگاه سپاسگزار واقعي) و لبخند زد: ' مرسي'.

گلويش را صاف كرد و صحبتش را اينطوري شروع كرد: ' فارغ التحصيلي زمان سپاس از كساني است كه به شما كمك كرده اند اين سالهاي سخت را بگذرانيد. والدين شما، معلمانتان، خواهر برادرهايتان شايد يك مربي ورزش... اما مهمتر از همه، دوستانتان...

من اينجا هستم تا به همه ي شما بگويم دوست كسي بودن، بهترين هديه اي است كه شما مي توانيد به كسي بدهيد. من مي خواهم براي شما داستاني را تعريف كنم.'

من به دوستم با ناباوري نگاه مي كردم، در حاليكه او داستان اولين روز آشناييمان را تعريف مي كرد. به آرامي گفت كه در آن تعطيلات آخر هفته قصد داشته خودش را بكشد. او گفت كه چگونه كمد مدرسه اش را خالي كرده تا مادرش بعدا ً وسايل او را به خانه نياورد.

محسن نگاه سختي به من كرد و لبخند كوچكي بر لبانش ظاهر شد.

او ادامه داد: 'خوشبختانه، من نجات پيدا كردم. دوستم مرا از انجام اين كار غير قابل بحث، باز داشت.'

من به همهمه‌ اي كه در بين جمعيت پراكنده شد گوش مي دادم، در حاليكه اين پسر خوش قيافه و مشهور مدرسه به ما درباره‌ي سست ترين لحظه هاي زندگيش توضيح مي داد.

پدر و مادرش را ديدم كه به من نگاه مي كردند و لبخند مي زدند. همان لبخند پر از سپاس.

من تا آن لحظه عمق اين لبخند را درك نكرده بودم.

هرگز تاثير رفتارهاي خود را دست كم نگيريد. با يك رفتار كوچك، شما مي توانيد زندگي يك نفر را دگرگون نماييد: براي بهتر شدن يا بدتر شدن.

خداوند ما را در مسير زندگي يكديگر قرار مي دهد تا به شكلهاي گوناگون بر هم اثر بگذاريم.

دنبال خدا، در وجود ديگران بگرديم.

حالا شما دو راه براي انتخاب داريد:

1) اين نوشته را به دوستانتان نشان دهيد،

2) يا آن را پاك كنيد گويي دلتان آن را لمس نكرده است.

همانطور كه مي بينيد، من راه اول را انتخاب كردم.

' دوستان،‌ فرشته هايي هستند كه شما را بر روي پاهايتان بلند ميكنند، زماني كه بالهاي شما به سختي به ياد مي‌آورند چگونه پرواز كنند.'

هيچ آغاز و پاياني وجود ندارد...

ديروز،‌ به تاريخ پيوسته،

فردا ، رازي است ناگشوده،

غم زندگی

sandalidagh — Tue, 16 Dec 2008 11:26:24 GMT

کاش به زمانی برگردم که تنها غم زندگیم شکستن نوک مدادم بود

من هر روز یك انسانم

sandalidagh — Thu, 27 Nov 2008 08:16:53 GMT

اگر به خانه ی من آمدی"...برایم مداد بیاور.....مداد سیاه...می خواهم روی چهره ام خط بكشم تا به جرم زیبایی در قفس نیفتم ، یك ضربدر هم روی قلبم تا به هوس هم نیفتم !

یك مداد پاك كن بده برای محو لبها.....نمی خواهم كسی به هوای سرخیشان ، سیاهم كند!

یك بیلچه، تا تمام غرایز زنانه را از ریشه در آورم....شخم بزنم وجودم را ...بدون اینها راحت تر به بهشت می روم گویا!

یك تیغ بده؛ موهایم را از ته بتراشم.... سرم هوایی بخورد... و بی واسطه روسری كمی بیاندیشم !

نخ و سوزن هم بده ، برای زبانم می خواهم ... بدوزمش به سق....اینگونه فریادم بی صداتر است!

قیچی یادت نرود......می خواهم هر روز اندیشه هایم را سانسور كنم !

پودر رختشویی هم لازم دارم.....برای شستشوی مغزی....مغزم را كه شستم ، پهن كنم روی بند... تا آرمانهایم را باد با خود ببرد به آنجایی كه عرب نی انداخت... می دانی كه؟ باید واقع بین بود !

صدا خفه كن هم اگر گیر آوردی بگیر......می خواهم وقتی به جرم عشق و انتخاب ، برچسب فاحشه می زنندم.... بغضم را در گلو خفه كنم!

یك كپی از هویتم را هم می خواهم.... برای وقتی كه خواهران و برادران دینی به قصد ارشاد، فحش و تحقیر تقدیمم می كنند !

تو را به خدا....اگر جایی دیدی "حقی" می فروختند .....برایم بخر....تا در غذا بریزم.... ترجیح می دهم خودم قبل از دیگران حقم را بخورم !

و سر آخر اگر پولی برایت ماند ...برایم یك پلاكارد بخر......به شكل گردنبند.....بیاویزم به گردنم....و رویش با حروف درشت بنویسم:

"من یك انسانم "..." من هنوز یك انسانم" ...." من هر روز یك انسانم"

لبخند خدا

sandalidagh — Sat, 23 Aug 2008 13:26:18 GMT

سلام امروز یکی از دوستان چیزی را برایم گذاشت که فکر می کنم من چیزی نگم و خودتون ببینید خیلی بهتر باشه .فقط به اون به چشم واقعیت نگاه کنید

لبخند خدا

کاریکلماتور

sandalidagh — Wed, 23 Jul 2008 08:07:10 GMT

احساسم را به تو مي بخشم و در ازايش قلبت را در مي آورم.

صداي تيك و تاك قلبت را كه مي شنوم متوجه مي شوم وقت ناهار است .

از دست زندگي ام كه خسته مي شوم مي روم و مي خوابم .

گفته بودم چو بيايي غم دل با تو بگويم ، چه بگويم كه لال شوم چو ن تو بيايي.

زبان را در دهانم مي چرخانم تا دانه برنجي كه لايه دندانهايم گير كرده است را ببلعم .

از وقتي كه تو رفتي زندگي به من ميخندد.

موش تو لونش نمي رفت ، مهمون دعوت مي كرد .

ديگ به ديگ ميگه ، روتُ كم كن .

مار گزيده ، ديگه دور و بر شلنگ هم آفتابي نمي شه .

درگذشت

sandalidagh — Thu, 03 Jul 2008 07:26:46 GMT

با نهایت تاسف و تاثر درگذشت جوان ناکام م.چ(شباهنگ) را که مدتهای مدیدی برای شما دوستان قلم فرسایی می نمود خدمت تمام شما عزیزان تسلیت عرض مینماییم و امیدواریم که با دعای شما روح آنمرحوم قرین رحمت الهی بگردد . آمین یا رب العالمین .

سلام خوبید چیه تعجب کردید یعنی انقدر غیر منتظره هست که کسی باورش نمی شه ولی نه بهتره که باور کنید من خودم دفنش کردم حدود ۲۰ روز پیش آره ۲۰ روز پیش کسی هم خبر دار نشد هیچ کس حتی اونایی که خیلی دوستشون داشت و اونایی که خیلی ازش متنفر بودن هیچ کس با خبر نشد ببخشید که بدون اطلاع قبلی مرد و کسی هم جنازه اش رو حتی تکان هم نداد چه برسه به خاکسپاری .

چیه تعجب داره یک نفر برای خودش اعلامیه صادر کنه نه اصلا تعجب نداره . وقتی چیزی وجود نداشته از اول هم٬ دیگه چه جای تعجب .زندگی همینه همین به همین سادگی صبح از خواب بلند میشی ولی کسی نمی بینت هر چه داد می زنی کسی نمی شنوه انگار همه کر و کور شدن تا اینکه گوشه اتاق چشمت میافته به خودت که توی رختخواب گرفتی خوابیدی . نه کسی می بینت و نه کسی صدات رو می شنوه . همینه معنی زندگی همینه . این شوخی نبود واقعیتی بود هر چند تلخ از بودن و نبودن خودم ٬ شما ها به دل نگیرید . من دیگه کاری ندارم اینجا تو اگه دوست داشتی می تونی برام پیغام بزاری واسه یک روح یک روح تازه درگذشته که هنوز هم درنگذشته ولی مرده شاید هم نمرده و درگذشته . به هر حال ممنونم

جایزه ی ادبی ایران به نویسندگان و شاعران ایرانی اهدا می شود .

sandalidagh — Thu, 19 Jun 2008 11:35:18 GMT

جایزه ی ادبی ایران به نویسندگان و شاعران ایرانی اهدا می شود .

امسال نخستين دوره‌ي جایزه ی ادبی ایران به طور مستقل و با هدف انعکاس و انتشار آثار نویسندگان و شاعران ایرانی در دو حوزه ی شعر و داستان برگزار خواهد شد .

جايزه‌ي ادبی ایران شامل تنديس، لوح تقدير و جايزه‌ي نقدي است و هر ساله به برگزیدگان در دو حوزه ی شعر و داستان اهدا خواهد شد و علاوه بر آن آثار دیگری که شرایط چاپ را دارا باشند اعلام خواهند شد تا ضمن چاپ در کتاب های جایزه ی ادبی ایران فرصتی برای بهتر دیده شدن نوشته های قابل تامل اما مهجور پدید آید .

محسن سراجی بنیانگذار و دبیر جایزه ی ادبی ایران ، داوران اولین دوره ی این جایزه را ترکیبی پنج نفره از اساتید دانشگاه ، منتقدان ادبی و شاعران و نویسندگان کشور معرفی کرد که اسامی آنها بعد از پایان مهلت فراخوان جایزه ی ادبی ایران در 31 مردادماه اعلام خواهند شد .

داوری آثار رسیده به دبیرخانه ی جایزه ی ادبی ایران در دو مرحله صورت می گیرد و در پایان ضمن تقدیر و معرفی سه اثر منتخب در هر بخش ( شعر و داستان ) ، از مجموعه ی کتابهای جایزه ی ادبی ایران نیز که حاوی آثار منتخب و قابل تامل رسیده به دبیرخانه می باشد ، رونمایی خواهد شد .

داستان نویسان و شاعران ایرانی می توانند آثار خود را حداکثر تا 31 مردادماه ، برای شرکت در نخستین جایزه ی ادبی ایران به آدرس پست الکترونیکی info@jayezeyeadabi.com ارسال نمایند . علاقه مندان می توانند جهت دسترسی به متن فراخوان جایزه ی ادبی ایران به سایت این جایزه با آدرس www.jayezeyeadabi.com مراجعه نمایند .

تماس تلفنی با خدا

sandalidagh — Thu, 12 Jun 2008 06:43:22 GMT

الو سلام منزل خداست؟ اين منم مزاحمي که آشناست هزار دفعه اين شماره را دلم گرفته است ولي هنوز پشت خط در انتظار يک صداست شما که گفته ايد پاسخ سلام واجب است به ما که مي رسد ، حساب بنده هايتان جداست؟ الو دوباره قطع و وصل تلفنم شروع شد خرابي از دل من است يا که عيب سيم هاست؟ چرا صدايتان نمي رسد کمي بلند تر صداي من چطور؟ خوب و صاف و واضح و رساست؟ اگر اجازه مي دهي برايت درد دل کنم شنيده ام که گريه بر تمام دردها شفاست دل مرا بخوان به سوي خود تا سبک شوم

دو مطلب

sandalidagh — Sat, 10 May 2008 07:03:18 GMT

هميشه وقتي يکي ازم مي پرسيد چند تا دوسم داري يه عدد بزرگ ميگفتم... ولي وقتي تو ازم پرسيدي چند تا دوسم داري گفتم : يکي !!! ميدوني چرا ؟چون قوي ترين و بزرگترين عدديه که ميشناسم ... دقت کردي که قشنگترين و عزيز ترين چيزاي دنيا هميشه يکين ؟ ماه يکيه ... خورشيد يکيه ... زمين يکيه ... خدا يکيه ... مادر يکيه ... پدر يکيه ... تو هم يکي هستي ... وسعت عشق من به تو هم يکيه ... پس اينو بدون از الان و تا هميشه : يکي دوستت دارم...

--------------------------------------------------------------------

The condition of your life .is the reflection of your thought .You would become the person that you think of daily .Join these days & make a perfect person .You create your thoughts, so try to create nice ones , وضعيت زندگي شما باز تاب افکار شماست شما آن کسي مي شويد که هر روز در باره اش فکر مي کنيد پس اين روزها را به هم پيوند زنيد و انساني کامل بسازيد اين شمائيد که افکار خود را خلق مي کنيد پس سعي کنيد افکار خوب خلق کني

بعضي عـشـقا

sandalidagh — Tue, 06 May 2008 09:39:08 GMT

بعضي عـشـقا، مثل حضرت نوح مي مونن (بعضيا از ترس توفان ميان پيشت) بعضي عـشـقا مثل حضرت آدمه (خوبيش اينه که اولين عـشـقـه) بعضي عـشـقا مثل حضرت ابراهيمه (بايد همه چيزتو قربوني کني) بعضي عشقا مثل حضرت مسيحه(آخرش به صليب کشيده مي شي) بعضي عـشـقا هم مثل حضرت موسي است، تا يه کمي دور مي شي، يه گوساله مياد جاتو مي گيره